In http://www.natuurlijkafrika.nl/Algerije.html

De route naar El Meniaa was vroeger de schrik van de Sahara reiziger. Nu er asfalt ligt is het gemakkelijker geworden maar nog altijd is deze route onprettig. Hij loopt over het Plateau du Tademaït, een hoogvlakte waar vrijwel altijd een harde hete wind staat, wervelwinden het zand tot grote hoogte doen opstuiven en waar 200 kilometer lang hetzelfde landschap voorbij trekt.

Aan het einde van deze vlakte worden de inspanningen fors beloond. De weg duikt tussen enorme zandduinen door een uitgestrekte oase in. Hier ligt El Meniaa, een plaats waar volgens de Algerijnen het lekkerste bronwater uit de grond komt. In deze stad slapen we op een vieze camping met een vriendelijke eigenaar. De stad zelf maakt een vreemde indruk. Er zijn nauwelijks vrouwen op straat. Degene die er lopen, gaan vrijwel volledig gesluierd in het zwart. Ze nemen de wereld waar door een driehoekje van enige centimeters grootte. Heel anders dan in Tamanrasset in het uiterste zuiden van Algerije, waar we vrouwen zonder hoofddoek hebben gezien!
Na El Meniaa is er geen risico meer op overvallen. We gaan met Helmut door naar Ghardaia; Jessica en Pascal gaan meteen een stad verder. Ghardaia is de stad van de Mozabieten, een strenggelovige islamitische sekte, die echter als zeer tolerant jegens andersdenkenden bekend staat. In deze stad lopen vele vrouwen op straat die bovendien aanzienlijk vrijer gekleed gaan dan in El Meniaa. Enkele delen van de stad, waar de oude moskeeën zijn, zijn voor niet-moslims alleen overdag toegankelijk. Ghardaia maakt geen strenge indruk. De stad is schoon en mooi en er zijn vele fastfood restaurants en internetcafés. Andres verkent met Helmut de Medina en eet een echte Algerijnse pizza.